Translate

wtorek, 30 kwietnia 2013

Fascynująca Księga Rodzaju: Rozdziały 1-9



  Ostatnio postanowiłem przeczytać po raz kolejny biblijną księgę Rodzaju. Tym razem na głos, wspólnie z żoną. Takie spędzenie wolnego czasu dobrze spaja małżeństwo. 50 rozdziałów to sporo treści, podzieliliśmy więc materiał na mniejsze odcinki. Czytaliśmy po 3-4 rozdziały dziennie, przemiennie po 5 akapitów każdy. Początek ludzkich dziejów to fascynująca lektura!
   W pierwszym rozdziale zauważyłem między innymi, że przy opisie stwarzania zastosowano jako miejsce odniesienia, punkt widzenia człowieka stojącego na Ziemi. Tak, jakby poszczególne etapy stwarzania widzieli ludzie, gdyby byli przy tym obecni. Czyli Słońce i Księżyc są wielkimi światłami, chociaż wiadomo, że jest wiele gwiazd większych – ale nie dla oczu mieszkańca naszej planety. W tym samym rozdziale przeczytać można o powołaniu do życia wielkich potworów morskich (1:21). Ciekawe, że Bóg kazał się ludziom rozmnażać i napełniać ziemię (1:22), więc akt płciowy nie mógł być przyczyną tak zwanego „grzechu pierworodnego”. Ludzie nie jedli wtedy jeszcze mięsa (1:29).
  Równie frapujący jest kolejny, drugi rozdział. Dowiedzieć się z niego można, że nasza planeta na początku nie była zraszana deszczem, tylko nawilżał ją opar unoszący się z ziemi (2:6). Istotnym wydaje mi się fakt, że Adam nie dostał duszy, tylko stał się nią (2:7) Z Edenu wypływała rzeka rozdzielająca się na cztery odnogi z których dwie zachowały się po dziś dzień: Tygrys ( Chiddekel) i Eufrat. W tym pięknym, ziemskim ogrodzie człowiekowi nie brakowało mu niczego, miał pod dostatkiem żywności (2:16), oraz pożyteczne, ciekawe zajęcia (2:20). Towarzyszka jaką Bóg dał Adamowi okazała się właściwym dla niego uzupełnieniem (2:23), a nagość nie była powodem do wstydu. Ich czyste sumienia pozwalały na radowanie się sobą nawzajem i otaczającym światem bez jakiegokolwiek uczucia goryczy. Gdyby uznali i docenili Boże zwierzchnictwo i prawo do decydowania co jest dla nich dobre, a co złe (2:17) mogliby żyć wiecznie. Tak się jednak nie stało.
  Zawartość trzeciego rozdziału Genesis ujawnia kilka znamiennych faktów. Pojawia się Przeciwnik ((3:1) który korzystając z kamuflażu, zwodzi mniej doświadczoną Ewę. Ta, wyobrażając sobie że ma prawo decydować w imieniu rodziny, ulega niedorzecznej sugestii. Słowa „Na pewno nie umrzecie” wypowiedziane przez Szatana, szybko okazały się ułudą. Od tego momentu można powiedzieć, że te kłamstwo w postaci chociażby twierdzeń o nieśmiertelnej duszy, Diabeł powiela po dziś dzień. Brak zaufania do Stwórcy przyniósł ludzkiej rodzinie upadek. Jednak już w 15. wersecie można przeczytać o błyskawicznej i krzepiącej reakcji Boga na niepomyślny przebieg wydarzeń. Jego zamierzenie nie ulega zmianie, choć antagonista ma czas na udowodnienie swoich tez, a ludzie ponoszą bolesne skutki swojej decyzji (3:17). Niebiański Ojciec sporządza ubranie ze skór dla pierwszych ludzi, zamiast liści figowych, pokazując im swoje wysokie mierniki moralne.
   Rozdział czwarty rzuca światło na wiele istotnych szczegółów, np.: ludzie znają i posługują się imieniem Bożym (4:1). Pierwszy ludzki morderca Kain jest uprzedzony o konsekwencjach swoich zamysłów 4:6-7). Okazuje się, że harfa i piszczałka były pierwszymi muzycznymi instrumentami, a ludzie szybko nauczyli się obrabiać miedź i żelazo (4:21-22).
  W kolejnym, piątym rozdziale, można zauważyć skąd Kain wziął sobie żonę (5:4) Dokładne relacje o wieku poszczególnych patriarchów sugerują znajomość jakiejś formy zapisu informacji które dotarły później bezpiecznie do Mojżesza.
   W treści rozdziału szóstego zawarto informację o synach prawdziwego Boga, czyli aniołach, którzy przybrali ludzie ciała, aby kopulować z pięknymi kobietami. Potomstwo tych demonów zwane Nefilimami, szerzyło na ziemi przemoc (6:2-4). Bóg postanawia położyć temu kres, sprowadzić na ziemię potop i nakazuje Noemu zbudować ochronę dla rodziny i zwierząt - arkę. Pobożny mąż wraz z synami dysponuje szczegółowym opisem skrzyni i mimo kpin otoczenia spełnia polecenie.
  Rozdział siódmy szczegółowo opisuje czas trwania potopu ( 7:11-12). Ciekawe że Noe czekał w arce 7 dnia na deszcz (7:10), Bóg zamknął za nim drzwi arki (7:16), a wody spadały nie tylko z nieba, ale również wytrysnęły wszystkie źródła ogromnej głębiny morskiej.
  Treść ósmego rozdziału, to dzieje rodziny Noego po tym jak ziemia zlana potopem obeschła. Noe wychodzi z arki, składa ofiarę, a Stwórca zapowiada selektywność swoich wyroków, obiecuje że już nigdy nie zada ciosu wszystkiemu co żyje, a na ziemi nie ustanie zimno i gorąco, oraz pory roku.
  Następny, dziewiąty rozdział, zawiera Boże błogosławieństwo dla Noego, oraz przyzwolenie na spożycie należycie wykrwawionego mięsa (9:4). Najwyższy powtarza obietnicę, że nie zgładzi już życia zwierząt wodami potopu (9:15). Noe zajmuje się rolnictwem, upija się winem. Najmłodszy syn Cham nie zachowuje się przyzwoicie widząc nagość ojca, w konsekwencji Noe przeklina go, prorokując poddaństwo względem pozostałych braci (9:25).

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz